In het Franse striptijdschrift Pilote verscheen al in het eerste nummer, dat uitkwam op 22 oktober 1959, de avonturen van Tangy en Laverdure. In het Frans heet de serie Les aventures de Tanguy et Laverdure. Hoofdpersonen zijn twee Franse vliegers, Mick Tangy (in het Frans Michel Tanguy) en Ernest Laverdure. De serie werd bedacht en getekend door twee mannen die toen al hun sporen hadden verdiend. De schrijver van de reeks was Jean-Michel Charlier, het tekenwerk was van Albert Uderzo. De laatst genoemde was natuurlijk al bekend door Asterix. Het is nogal een sprong van de humoristische reeks over de kleine dappere Galliër naar de meer realistische verhalen met de twee Franse piloten in de hoofdrol. Hij was dan ook niet geheel gelukkig met de reeks. Naar verluidt vond hij het tekenen van de vliegtuigen wel interessant, maar wilde hij met zijn tekenstijl een andere kant op. Hij ambieerde een meer karikaturale stijl, in plaats van de realistische stijl die voor Tangy en Laverdure nodig was. Door het grote succes van Asterix ging hij zich vanaf 1967 volledig richtten op het tekenen van deze serie. Het tekenwerk werd daarna overgenomen door Jijé.
Jean-Michel Charlier was een bijzonder succesvolle schrijver. Van zijn hand zijn vele reeksen. Denk alleen maar aan series als Roodbaard (met Hubinon) en Blueberry (met Jean Giraud). Maar natuurlijk had Charlier al een succesvolle strip met de reeks Buck Danny. Tussen beide reeksen zijn wel een aantal parallellen te ontdekken. Zo zijn Mick Tangy en Buck Danny typische helden van Charlier. Beide zijn serieus, bijna altijd correct en maken weinig fouten. Ernest Laverdure daarentegen is een losbol en wat lichtzinnig, maar een uitstekend vlieger en dapper wanneer het er op aankomt. Laverdure vertoont wat dat aangaat gelijkenissen met Sonny Tuckson uit de Buck Danny serie. In het album 'Gevaar op Groenland' ontmoeten Mick Tangy en Buck Danny elkaar dan ook.
Nadat Uderzo besloten had om zich volledig te richtten op Asterix werd zijn plaats ingenomen door Jijé. Zijn echte naam was Joseph Gillain. Hij werd geboren in 1914 en was de eerste striptekenaar van Robbedoes. Als jongeman volgde hij kunststudies. In 1936 naakte hij zijn eerste stripfiguur, Jojo. De verhalen verschenen in het blad Le Croise. In 1939 begon hij voor het pas gestarte weekblad Robbedoes. Na het uitbreken van de tweede wereldoorlog was niet meer mogelijk om buitenlandse strips te ontvangen. In die periode tekende Jijé de meeste van deze strips. Ook nam de serie die het blad zijn naam gaf (Robbedoes) over van de Fransman Rob-Vel. Na de afloop van de oorlog deed hij bestaande series over aan andere tekenaars. Zelf begon hij aan nieuwe series waaronder de westernstrip Jerry Spring. In de jaren 60 nam hij dus het tekenwerk van Tangy en Laverdure over. Toen Hubinon kwam te overlijden nam hij de serie Roodbaard over. Jijé overleed op 19 juni 1980.

Op een mooie ochtend ergens boven Marokko. Een Fouga CM-170 Magister van de opleidingsschool van de Franse luchtmacht roept het vliegveld van Meknès aan. Het toestel vraagt toestemming tot landen. Aan boord van de Magister zitten twee jonge Franse vliegers. Het zijn vaandrig Mick Tangy en vaandrig Ernest Laverdure. De twee jonge Fransen hebben hun eerste opleiding afgerond en zijn nu overgeplaatst naar de Franse luchtmachtbasis in Marokko. Maar de piloot die het toestel bestuurd meent dat het van belang is om een gepaste entree te maken. En hoewel Tangy duidelijk maakt dat hij het idee helemaal niets vindt, gaat Laverdure toch stuntvliegen boven de basis. Met een aantal scheervluchten dwingt hij een oudere man tot het duiken naar de grond. Eenmaal aan de grond meent Laverdure dat er niets aan de hand kan zijn. Maar wanneer de man die moest duiken vertelt dat hij kolonel Gall is en het bevel heeft over de basis, schrikken de twee jonge vliegers. Op gepaste wijze laat de man hen voelen dat dit soort grappen niet op hun plaats zijn. De twee eindigen in de onderhoudsloods. Maar een uurtje later komt een ander officier hen zoeken en dan blijkt dat de man die zich voorstelde als de kolonel dit helemaal niet was. Natuurlijk voelen de groentjes Tangy en Laverdure zich voor joker gezet. Wanneer ze het gebouw van het squadron binnen willen gaan worden ze weer aangesproken. En ook nu zegt deze man dat hij kolonel Gall is. Maar Laverdure heeft er genoeg van en trekt de pet over de oren van de man. Jammer genoeg voor hem is dit wél de echte kolonel. Geen fraaie entree dus voor de twee jonge vliegers. Op aandringen van de kolonel wordt het tweetal ingedeeld bij de groep van Turlot. Een eerste klas vlieger, maar geen gemakkelijke man. Turlot besluit zijn twee nieuwe rekruten te gaan testen op hun vliegvaardigheid. Nadat Laverdure door de mangel is gehaald is het de beurt aan Tangy. Maar Turlot heeft al gauw door dat er een uitstekende vlieger schuilt in de jonge vaandrig. Wanneer ze weer op de basis aanvliegen komt het toestel terecht in een zwerm sprinkhanen. Tangy weigert te springen en Turlot alleen te laten en vliegt aan op een moeilijke landing. Alles lijkt goed te gaan maar wanneer ze bijna aan de grond staan worden ze afgesneden door een T-33. Toch loopt het goed af en Turlot gaat verhaal halen. De piloot van de T-33 is Jacques Saint-Heller, die de erfenis van zijn heldhaftig gestorven vader met zich meedraagt. En hoewel Turlot Saint-Heller niet echt mag is dit niet de echte reden waarom hij wil dat de nieuwe vlieger weer vertrekt. Hij is ervan overtuigd dat Saint-Heller bang is en niet opgewassen zal zijn tegen een luchtgevecht. Toch verschuift dit probleem naar de achtergrond wanneer een door de Fransen gelanceerde raket wordt gesaboteerd en neerstort in het Anti-Atlas gebergte in Marokko. De piloten van Meknès krijgen de opdracht de raket te vinden. Maar de vijand die de raket heeft gesaboteerd stuurt ook vliegtuigen. Een onvermijdelijk gevecht ligt in het verschiet.

Het avontuur 'De verloren raket' (L'Ecole des Aigles) verscheen voor het eerst in het blad Pilote in 1959. Het album verscheen in 1961. Hoewel de serie met het eerste deel nog in de kinderschoenen staat en zich nog moet ontwikkelen heeft het verhaal iets aantrekkelijks. De combinatie van de serieuze Tangy en de losbol Laverdure werkt prima. De aanwezigheid van een Franse basis in Marokko komt doordat het land pas in 1956 onafhankelijk werd van Frankrijk. Het verhaal lijkt zich dus af te spelen voor de Marokkaanse onafhankelijkheid. In het scenario zijn een aantal verhaallijnen verwerkt. De angstige Saint-Heller die niet tegen de druk is opgewassen, een raket met uiterst geheime informatie die verloren dreigt te gaan en een vijand die eveneens naar de raket op zoek is. Nu wordt de vijand niet echt benoemd, maar het gaat om een land dat beschikt over vliegdekschepen. En gelet op de vliegtuigen die gebruikt worden had Charlier zeker de Sovjet-Unie in gedachten bij het schrijven van het verhaal. Van de twee hoofdpersonages komt die van Tangy het meest op de voorgrond. De rol van Laverdure is (nu nog) ondersteunend. In het tekenwerk is absoluut Uderzo te herkennen. De manier waarop een aantal malen personen worden weergegeven neigt toch wel naar de tekenstijl die hij ook bij Asterix toepast. Maar een goed begin van deze serie die zeer terecht nog steeds populair is.

Tangy en Laverdure vliegen met hun T-33 boven het Atlas gebergte. Plotseling zien zij het toestel die zowel Darnier als Saint-Helier heeft neergeschoten. De beide piloten aarzelen geen moment en gaan de confrontatie aan. En hoewel zij er in slagen om het geheimzinnige vliegtuig te raken, storten de twee vrienden ook neer met hun vliegtuig. Gelukkig weten beide op tijd uit het toestel te komen. Maar hun situatie is niet al te best. Niemand weet precies waar ze zijn neergestort in het onherbergzame gebergte. Strompelend lopen de vrienden voort door de ijzige sneeuw die hen omringt. Nadat hun oog op een parachute is gevallen vinden zij de bewusteloze en gewonde Saint-Helier. Het lukt hen om een grot te vinden waar enige beschutting is tegen de elementen van de natuur en de drie mannen zoeken daar dan ook beschutting. Wanneer Saint-Helier kort bij bewustzijn komt mompelt hij iets over een raket. Nieuwsgierig geworden gaan Tangy en Laverdure op onderzoek uit en ontdekken de kop van de raket die al eerder door Saint-Helier was gevonden. Ook deze raketkop brengen zij naar de grot. Maar het toestel dat door Tangy geraakt is ziet nog kans zijn thuisbasis op de hoogte te brengen voordat het neerstort. En de geheimzinnige vijand is alweer in actie gekomen en stuurt een groep parachutisten naar de plek waar de raketkop te vinden is. In de grot horen de piloten het vliegtuig met de para's overvliegen. Laverdure is opgetogen en meent dat redding nabij is. Maar Tangy is daar niet zeker van. Volgens hem zijn er geen viermotorige vliegtuigen op de Franse basis, dus dit kunnen nooit hun redders zijn. Gelukkig dat Laverdure naar Tangy luistert want al snel zijn de para's op de grond waar zij worden opgewacht door een gids. Na een lastige tocht bereiken de vijanden van de Fransen het bevroren meer en juist op dat moment ontwaakt Saint-Helier en slaakt een kreet van pijn. Een kreet die gehoord wordt en al vlug zijn de piloten omsingeld en worden zij onder vuur genomen. De situatie lijkt hopeloos maar een Franse patrouille die op zoek is naar de piloten hoort de gevechten en komt in actie. Het is maar net op tijd om de drie piloten uit hun benarde positie te bevrijden en de raket in Frans bezit te houden. Eenmaal terug op de basis worden de drie mannen als helden onthaald. Tangy zorgt er wel voor dat de rol van Laverdure en zichzelf enigszins naar de achtergrond verdwijnt en dat de meeste eer naar Saint-Helier gaat. En niet zonder succes, want Saint-Helier krijgt een hoge onderscheiding uitgereikt. Maar de Franse piloot wil de onderscheiding eigenlijk helemaal niet aanvaarden want hij weet als geen ander dat hij Darnier in de steek heeft gelaten en dat hij op de vlucht is geslagen. Wanneer hij alleen is met Tangy verteld hij aan hem dan ook de waarheid. Maar hij vertelt ook dat een ongeluk van twee van zijn vrienden tijdens de opleiding de reden is voor zijn angst. Daarvoor was Saint-Helier een goede piloot. Tangy neemt het op zich om het zelfvertrouwen van Saint-Helier te herstellen. Iets wat wonderbaarlijk lijkt te gaan lukken. Maar dan komt er een oproep uit de woestijn. Een groep archeologen wordt belaagd door een stel rovers en heeft dringend hulp nodig. Samen met Laverdure en Saint-Helier stijgt Tangy op voor een gevaarlijke missie. Zal Saint-Helier zich kunne revancheren?

Het in 1962 verschenen verhaal 'Eerherstel voor een lafaard' (Pour l'honneur des cocardes) vormt het vervolg van het openingsverhaal uit de serie. Het vormt tevens het sluitstuk van het tweeluik. Ook het tweede deel van dit openingsavontuur leest bijzonder prettig weg. Het vakmanschap van Charlier zorgde altijd voor prima verhalen die niet alleen de actie verhaalde maar die ook de personages altijd uitdiepte. De angst van Saint-Helier wordt verklaard en de dan al aanwezige leiderskwaliteiten van Tangy zorgen ervoor dat de jonge piloot zich kan herstellen. In deze toch wel klassieke avontuurvertelling krijgt de gevallen piloot de kans op eerherstel maar de prijs is wel hoog. Het is een verhaallijn die door Charlier ook werd gehanteerd in de Buck Danny serie (denk maar aan het album SOS Vliegende schotels en het vervolg hierop) zij het dat de setting totaal anders is en zeker geen kopie betreft van het eerder verschenen album over de Amerikaanse piloten. Ook hieruit blijkt het vakmanschap van Charlier. Het avontuur van de twee jonge Franse piloten en hun onderlinge wisselwerking bood in ieder geval de basis voor een prima serie. Een uitstekend begin.

Op zijn kamer heeft Tangy zich zojuist in zijn gala-uniform gehesen. Het verlof dat ze hadden gekregen na het afronden van de opleiding in Meknès zit er op. En de nieuwbakken piloot kijkt heel erg uit naar hun nieuwe taak. Niet langer zullen ze vliegen met de T-33 maar vanaf nu met de Super Mystere B-2. Enigszins zenuwachtig kijkt Tangy op zijn horloge. Laverdure, die hem zou ophalen in zijn nieuwe auto, is laat. Eigenlijk heeft Tangy spijt dat hij akkoord is gegaan en al snel blijkt dat die spijt niet ten onrechte is. Laverdure verschijnt met een misbaksel van een auto. Hij wil direct indruk maken. En bij aankomst op de basis Creil lukt dat inderdaad. Alleen niet op de manier die Laverdure zich had voorgesteld. Daarnaast is hij direct het mikpunt van de ontgroening door de ervaren piloten van de basis. De grappen en grollen lijken eindeloos. Maar langzaam komen de beide nieuwe piloten in het normale patroon. Tijdens de opleiding hebben ze niet gevlogen met de S.M.B2, dus moeten zij zich het toestel eigen maken onder het toeziend oog van een instructeur. Kapitein Jaubert bemoeit zich met de opleiding van de twee nieuwe luitenants. Maar zoals wel vaker probeert Laverdure indruk te maken. En natuurlijk schat hij zijn actie weer volkomen verkeerd in. Na een stuntvlucht, waarbij de ruiten op de basis sneuvelen, is hij voorlopig weer de gebeten hond. Maar na verloop van tijd laten beide nieuwbakken piloten zien uitstekende vliegers te zijn. Langzaam maar zeker maken ze vorderingen in hun opleiding voor de S.M.B.2 en leren ze het vak van jachtvlieger. Uiteindelijk breekt de dag aan dat de opleiding gedaan is. Vanaf die dag staan hun namen, net als die van de andere piloten, op het vliegschemabord. Maar precies op die dag ontvangt de commandant van de basis in Creil een belangrijk telefoontje. Alle piloten moeten zich verzamelen. Met ingang vanaf de volgende dag geldt er een absoluut vliegverbod voor het luchtruim bij de basis Melun-Villaroche. Op die basis worden nieuwe proefmodellen getest. Het zijn vliegtuigen die verticaal kunnen optijgen en landen, zogenaamde VTOL toestellen. Als de testen succesvol zijn heeft Frankrijk in tijden van oorlog natuurlijk een groot voordeel omdat grote vliegvelden dan niet nodig zijn. En dus begint het squadron in Creil, samen met hun collega's op andere bases, het vliegverbod te handhaven. Dat dit ook tot komische situaties kan leiden ondervindt natuurlijk niemand anders dan Laverdure. Maar het vliegverbod is niet zonder reden. Als snel komt Tangy erachter dat er mensen zijn die de basis in Creil in de gaten houden. En dus moeten ze ernstig rekening houden met een poging om de basis Melun-Villaroche te bespioneren. Een poging die niet lang op zich laat wachten. Het is aan Tangy en zijn collega's om met alle middelen de poging te verijdelen.

Het derde avontuur in de Tangy en Laverdure reeks kreeg in 1963 de titel 'Gevaar in de lucht' (Danger dans le ciel) mee. Het verhaal gaat verder op de voet zoals die in de eerste twee albums was neergezet. Tangy is serieus en een zeer goede piloot, zijn maat Laverdure is de losbol maar ook een prima vlieger. Het script van Charlier is zeer degelijk en dankzij de koddigheden van Laverdure valt er ook het nodige te lachen. Zoals al eerder opgemerkt neemt hij de rol aan die Sonny Tuckson heeft in de Buck Danny reeks. Het was natuurlijk een prima idee van Charlier om de beide jonge piloten buiten het testgedeelte te houden. Hierdoor heb je als lezer weliswaar geen idee wat er zich op het bewuste vliegveld afspeelt, maar het komt de geloofwaardigheid van het verhaal zeer ten goede. Het is aannemelijk om te veronderstellen dat menig schrijver in de verleiding zou komen om Tangy en Laverdure daar een rol in te geven. Maar Charlier heeft dit gelukkig niet gedaan. Zoals het jonge en nog onervaren piloten betaamd, zijn zij alleen maar aangewezen om het luchtruim boven de testbasis af te schermen. Zoals dit in de werkelijkheid natuurlijk ook het geval zou zijn. Ook nu worden er vijanden opgevoerd die over veel middelen beschikken (waaronder een vliegdekschip) maar die niet echt worden benoemd. Dit stoort echter totaal niet. De nadruk ligt op de manier waarop beide piloten met hun opdracht en de daarbij horende uitdagingen omgaan. Het tekenwerk van Uderzo is ook goed. Op gedegen wijze geeft hij het verhaal vorm en toont aan ook realistische tekeningen zeer goed te kunnen neerzetten. Prima derde deel.

Tangy en Laverdure maken al een tijdje deel uit van het 10de jachteskader van de luchtmachtbasis Creil. En de twee vliegers hebben vorderingen gemaakt. Nadat ze het hadden gebracht tot formatievlieger, werden ze tweede leider en nu zijn ze zelfs patrouilleleider. Na een rustige routinevlucht landen beiden op de basis in Creil. Wanneer ze naar de hangar taxiën, ontvangen ze het bericht dat de kolonel hen beiden wil zien. En hun commandant heeft een verrassing voor de twee vliegers. Ze gaan de basis in Creil verlaten en worden overgeplaatst naar het 2de jachteskader in Dijon. De twee piloten zijn opgetogen, want dit onderdeel van de Franse luchtmacht vliegt met de Mirage III C. Natuurlijk vinden de twee vrienden het jammer dat ze hun vertrouwde omgeving, met zoveel vrienden, zullen gaan verlaten. Maar het vooruitzicht vergoedt veel. Uiteraard is er een afscheidsfeest. En het werd er een om te herinneren. De commandant had iets te vroeg gejuicht dat hij geen last meer zou hebben van de fratsen van Laverdure. Maar wie de goden verzoekt....enfin de volgende dag gaan de twee vrienden op weg naar hun nieuwe bestemming. Enkele dagen later melden zij zich bij hun nieuwe commandant. Hun reputatie (en vooral die van Laverdure) is hen al vooruitgesneld. Ze worden voorgesteld aan kapitein Castagne, hun directe chef. Kapitein Castagne leidt de nieuwkomers rond en alsof Laverdure het aantrekt, hij slaat weer een mal figuur. Hierna begint de opleiding voor de Mirage III C. De twee mannen moeten zich vertrouwd maken met hun uitrusting en krijgen onderricht in het vliegtuig zelf. Uiteindelijk komt dan het moment dat Tangy en Laverdure werkelijk met de straaljager mogen gaan vliegen. Tangy heeft nog wel een benauwd moment maar redt zich op een bijzonder koelbloedige wijze. De dagen en weken verstrijken. Tangy en Laverdure hebben er al heel wat vluchten met hun Mirage III C opzitten. Op een zeker moment ontvangt het eskader nieuw uitgeruste Mirages. De nieuwe toestellen zitten vol met de nieuwste elektronische snufjes. Iets wat een aantal spionnen niet is ontgaan. En er is nog een andere ontwikkeling. Twee Australische piloten, majoor Wood en Majoor Rodgers, komen een stage doen in Dijon. Australië overweegt enkele Mirages III aan te schaffen en deze piloten moeten het toestel testen. Tangy en Laverdure worden aangewezen als hun begeleiders. En er is ook nog een opmerkelijk punt. De Franse piloot die de beide Australische vliegers naar de basis brengt is de vader van Tangy, kapitein André Tangy. Mick verheugt zich op het weerzien. Maar dat zou hij niet doen als hij wist wat hem, zijn vader en de anderen boven het hoofd hangt. Want de buitenlandse spionnen zitten niet stil.

In 1964 werd het album 'Spionnen en sabotage' (L'Escadrille des cigognes) toegevoegd aan de Tangy en Laverdure reeks. En ook dit is een zeer gedegen verhaal geworden met een aantal leuke dingen er in. Tangy en Laverdure krijgen nu echt voor het eerst rechtstreeks te maken met spionnen. Inmiddels zijn ze opgeklommen van beginner tot ervaren vliegers en moeten zij zich teweerstellen tegen de manipulaties van de buitenlandse spionnen. En deze spionnen schuwen het geweld niet. In dit album maken we ook kennis met de vader van Mick Tangy die net als zijn zoon als piloot bij de Franse luchtmacht werkt. De appel is niet ver van de boom gevallen. Ook leuk is het korte optreden van Buck Danny, de andere piloot die door Charlier gecreëerd is. Tangy en Laverdure komen overigens ook voor in de Buck Danny reeks, waaronder het album 'De Blauwe Engelen' (Les Anges Bleus). Leuke cross-overs in een prima reeks.
In de serie Tangy en Laverdure komen een aantal vliegtuigen aan bod die meestal van Franse makelij zijn. Meer bijzonderheden op de pagina Vliegtuigen uit Tangy & Laverdure.