De serie Jeremiah speelt in een post-apocalyptisch Amerika na een atoomoorlog. De sfeer is er een die deels doet denken aan het klassieke wilde westen maar er zijn moderne elementen aan het beeld toegevoegd. De schrijver en tekenaar van deze succesvolle reeks is Hermann. Hij werd in 1938 geboren als Hermann Huppen in Bévercé in de provincie Luik. Nadat de familie is verhuisd naar Brussel, neemt hij tekenlessen. Hij leert voor meubelmaker, maar vertrekt op zijn 17de naar Canada. Na zijn terugkomst debuteert hij in 1964 in het blad Robbedoes. Hermann tekent onder meer ook Bernard Prince, Jugurtha en Comanche.
Zeker Bernard Prince en Comanche zijn zeer succesvol, maar op een gegeven moment wil Hermann meer met eigen scenario's gaan werken. De serie Jeremiah is hier het gevolg van. In de reeks zijn twee hoofdpersonages die, in de onzekere tijden waarin de verhalen zijn geplaatst, proberen te overleven. Jeremiah is de meest rechtschapene van de twee. Als jongen wordt hij door zijn kompaan, Kurdy, onder de vleugels genomen. Deze heeft dan al de nodige belevenissen achter zich en een wat duistere reputatie. Daar waar Jeremiah met overleg te werk tracht te gaan is Kurdy er vaak meer voor om zijn vuisten te laten spreken. De wereld van Jeremiah en Kurdy wordt bevolkt door mensen van allerlei slag. Er zijn clans, religieuze fanatici, oplichters, misdadige bendes en moordenaars. Het is een wereld waarin alleen het recht van de sterkste geldt. Elk centraal gezag ontbreekt. Jeremiah en Kurdy proberen te overleven door allerlei baantjes aan te nemen in hun zwerversbestaan maar komen ongewild in de meest hachelijke situaties terecht. Met Jeremiah heeft Hermann een hele sterke serie geschapen die inmiddels wel tot de klassiekers gerekend mag worden.

De wereld raakte verwikkeld in een allesvernietigende strijd. De oorzaken? Er waren er vele maar nadat de rook optrok waren deze oorzaken niet meer van belang en werden vergeten. Op de rokende puinhopen ontstond langzaam maar zeker weer een soort samenleving. Een samenleving die terugviel naar een eerder stadium uit de geschiedenis. Een scherpe fluit klinkt over de vlakte waar de zon binnenkort onder zal gaan. De werkers die de hele dag op het land bezig zijn geweest trekken zich terug in hun versterking. Een vrouw staat de op de komst van de groep te wachten. Maar ze mist iemand. Een jongen is niet mee teruggekeerd met de groep. Bang om zijn veiligheid rent ze naar de balustrade en roept zijn naam over de vlakte. Maar deze jongen, die Jeremiah heet, heeft bewust het signaal om terug te keren genegeerd. Hij is in een worsteling verwikkeld met een ezel. Hij moet en zal het dier vangen. Van alles heeft hij al geprobeerd, maar zonder succes. Dan krijgt hij een ingeving en de list slaagt. Blij met de vangst van het lastdier kijkt hij tevreden naar de muilezel. Maar deze tevredenheid is van korte duur. Want een onbekende komt, met getrokken wapen, op hem af lopen. De muilezel blijkt Esra te heten en behoort toe aan de persoon met het wapen, Kurdy Malloy. Natuurlijk is Jeremiah ontstemd dat Kurdy hem zo gebruikt heeft maar opeens lijkt de man met de veer op de helm niet meer naar de jongen te luisteren. Snel trekt hij Jeremiah mee en samen zoeken ze dekking in het struikgewas. Het is maar net op tijd. Een groep woeste mannen, geleidt door een man met een glazen oog, trekt voorbij. Het is duidelijk dat ze weinig goeds van zins zijn. Maar de groep mannen rijdt in de richting van Bends Hatch, zoals de versterking wordt genoemd waar Jeremiah woont. En in de versterking zijn tante Martha en oom Lucas realiseert Jeremiah zich. Maar hij krijgt geen kans om naar Bends Hatch te gaan want Kurdy slaat de jongen bewusteloos. Wanneer Jeremiah weer bijkomt haast hij zich naar de plek waar eens de versterking stond. Nu is het een rokende puinhoop. Het lichaam van zijn oom Lucas heeft hij snel gevonden maar van tante Martha ontbreekt ieder spoor. Wel vindt hij tussen de puinhopen een veer. Een veer die hem doet denken aan Kurdy Malloy en Jeremiah denkt een van de daders te kennen en zoekt wraak. Maar daar vergist hij zich toch in. Kurdy Malloy zal geen vijand blijken te zijn, maar een vriend. En vrienden heeft Jeremiah meer dan nodig wanneer hij opneemt tegen Fat Eye.

De serie wordt geopend met het verhaal 'De nacht van de roofvogels' (La nuit des rapaces). En hiermee lanceerde Hermann opnieuw een succesvolle reeks. Daar waar hij in het verleden de scenario's van (vooral) Gerg voorzag van illustraties, is de verhaallijn ditmaal ook volledig van de hand van de talentvolle Belg. De tekenstijl is er een die natuurlijk zeer herkenbaar is en aansluit bij zijn werk voor serie zoals Comanche en Bernard Prince. De wereld die in het verhaal naar voren wordt gebracht is een grimmige. Een vol van geweld en angst. Maar hier en daar zijn er toch mensen die (soms tegen wil en dank) het goede voor elkaar proberen te krijgen. In dit eerste deel is natuurlijk ook de introductie van de twee hoofdpersonages Jeremiah en Kurdy (en niet te vergeten de ezel Esra). Hermann laat de twee op een natuurlijke wijze kennismaken en vriendschap sluiten. Een vriendschap die geboren wordt op strijd en op vertrouwen in elkaar. Een uitstekende reeks was met dit verhaal begonnen.

Jeremiah en Kurdy dwalen al een aantal dagen door de woestijn. Kurdy wist een snelle route maar het is duidelijk dat het tweetal alle gevoel voor richting kwijt is. En de watervoorraad begint gevaarlijk te slinken. De twee raken geïrriteerd en een kort gevecht is het gevolg. De hitte van de zon doet zich gevoelen. Maar ze zijn niet de enige die de droogte, de dorst en de hitte als tegenstander hebben. Een stukje verderop loopt een geboeide soldaat, achter hem zitten twee mannen op kamelen. De man, sergeant David Corey, moet hen vertellen waar hij samen met kapitein Kenney de geldkisten heeft begraven. Dan doet hij een ontsnappingspoging en een van de twee mannen vuurt zijn geweer. De soldaat lijkt dood de zandheuvel af te rollen en landt pardoes voor de voeten van Jeremiah en Kurdy. Toch blijkt de soldaat niet dood. Hij had de schutter omgekocht met geld wat hij in de voering van zijn jas had. Corey vertelt Jeremiah en Kurdy dat kapitein Kenney nog in handen is van de bende. Hij kan hun hulp goed gebruiken, bovendien is er in de schuilplaats van de bende water. Iets waar de twee vrienden gebrek aan hebben. Jeremiah ziet het hele plan niet zitten en weigert, ook namens Kurdy, om aan het dolle plan van Corey deel te nemen. De nacht valt en het drietal legt zich te rusten. Maar er is iemand die in de nacht een deel van de watervoorraad opdrinkt. Dit verandert de situatie drastisch. Eigenlijk hebben Jeremiah en Kurdy nu geen keuze meer. Ze moeten wel akkoord gaan met het voorstel van Corey. Alleen in een iets andere opzet. Kurdy zal op zijn trouwe Esra de situatie eerst eens gaan verkennen. De bende zal denken dat hij een eenzame reiziger is die verdwaald is. Jeremiah en Corey blijven achter, wachtend op het water dat Kurdy mee terug zal brengen. Het plannetje van Kurdy lijkt succes te gaan hebben. Hij is zelfs in staat om uit te zoeken waar kapitein Kenney gevangen wordt gehouden en hem een boodschap te bezorgen. En dat dankzij een dolle fietsrit. Maar wanneer hij de veldflessen vult raken de bendeleden achterdochtig en valt Kurdy alsnog door de mand. Hij wordt opgesloten in de cel bij kapitein Kenney. Ondertussen wachten Jeremiah en Corey op de terugkeer van hun lotgenoot. Maar Corey wil niet langer wachten. Hij slaat Jeremiah bewusteloos en trekt de woestijn in. Hij neemt het laatste water en het enige wapen mee. Want hoewel Corey had verteld dat de eenheid waar hij en de kapitein toebehoorde overvallen is door de bende, is de werkelijke situatie totaal anders. De twee vrienden zitten behoorlijk in de nesten.

Het tweede deel van de serie met als titel 'De woestijnpiraten' (Du sable plein les dents) leest als een western verhaal. Jeremiah en Kurdy krijgen te maken met louche soldaten en een bende die allen achter het geld aanzitten. Vooral de bende roept bij mij het gevoel op alsof je aan de Rio Grande bent waar een Mexicaanse bende probeert een geldtransport te overvallen. Toch slaagt Hermann er in om het verhaal die extra's mee te geven waardoor het net iets anders is. Dat zit hem ook in het gebruik van voorwerpen waar je juist weer niet aan denkt bij een western. Daarnaast is het een lekker spannend verhaal vol met actie. Vooral de standoff tussen de bende en het leger zit flitsend in elkaar. Uitstekend tweede deel, de serie krijgt sfeer.

Het zit de twee vrienden niet mee. De zoektocht naar werk is ditmaal vruchteloos. Terwijl Kurdy op zijn manier aan het vissen gaat is Jeremiah de verschillende locaties in de buurt afgegaan. Maar overal is het antwoord hetzelfde, niemand nodig, geen werk. Teleurgesteld gaat hij terug naar zijn kameraad die zojuist in het water is. Terwijl ze de klaargemaakte vis verorberen zegt Jeremiah dat er wel een man was die zei dat er ergens werk was. Maar de manier waarop hij het vertelde heeft Jeremiah doen twijfelen aan de oprechtheid van de mededeling. Volgens de man moesten ze naar het oosten gaan, tegen de avond zouden ze een licht zien schitteren als een oranje vuurtoren. Nu kan het goed een onzinverhaal zijn maar desalniettemin besluit het tweetal toch maar die kant op te gaan. Je weet tenslotte nooit en wat hebben ze te verliezen. En na een rit zien ze in de verte inderdaad een lichtgloed. Omdat het al donker begint te worden besluiten ze de volgende dag naar de plek te gaan en om werk te gaan vragen. En dus moeten ze op zoek naar onderdak voor de nacht en als het kan iets te eten. Wanneer ze bij een huis aankomen, klopt Jeremiah op de deur. Uit het donker stappen echter gewapende mannen naar voren. En dat het serieus is blijkt wel wanneer de mannen van plan lijken om Jeremiah en Kurdy te lynchen. Ze worden aangeduid als mannen van Alvis. Hoe ze ook protesteren, de mannen blijven bij hun mening. Nu geeft Kurdy zich niet zomaar gewonnen, maar dat hoeft ook niet. Want plots verschijnt de bewoner van het huis waar ze voorstaan. En deze Aldus Bancroft schat de situatie gelukkig wel juist in. Hij stuurt de mannen weg en nodigt Jeremiah en Kurdy uit om die nacht bij hem en zijn vrouw Eyleen te blijven. De volgende ochtend begeeft Jeremiah zich naar het hoge gebouw waar mogelijk werk te vinden is. Kurdy blijft achter. Aangekomen bij de plek krijgt Jeremiah werk van een zekere Briggs, maar de situatie is wel heel vreemd. Namen zijn niet belangrijk, hij is een nummer. Nummer 206. Ondertussen maakt Kurdy ook het nodige mee. Nadat Aldus boos reageert dat Jeremiah naar het gebouw is gegaan om daar te werken vinden ze een gedode geit. Wanneer Kurdy Aldus helpt om het dier te begraven verschijnt Briggs in het gezelschap van een helper. De mannen denken dat ze Kurdy kunnen intimideren maar met een gericht schot helpt hij hen uit de droom. Wanneer ze vertrokken zijn vertelt Aldus wat er in de streek aan de hand is. Zijn broer Nathaniel had de streek tot bloei gebracht en de mensen kozen hem als hun leider. Omdat hij niet getrouwd was adopteerde hij twee kinderen, een jongen genaamd Audie en een meisje, Jessica. Eerst ging alles goed maar toen verscheen Alvis Trenton. Nadat zijn broer ziek was geworden vertoonde hij zich niet meer onder de mensen, alleen zagen ze Jessica hem voortduwen in een rolstoel over het dak van het gebouw waar ze zich ophouden. Zijn broer geeft geen leiding meer, dat doen zijn kinderen in samenspraak met Trenton. En ze voeren een waar schrikbewind. En dat is de plek waar Jeremiah naar toe is gegaan voor werk terwijl de gemoederen beginnen op te lopen. Het zou wel eens een hete tijd kunnen worden voor Jeremiah en Kurdy.

Het derde deel van de serie verscheen in 1980 en kreeg 'De gewetenloze erfgenamen' (Les héritiers sauvages) als titel mee. Ook nu handhaaft Hermann de sfeer die hij in de eerste twee delen heeft neergelegd op een uitstekende manier. Een streek verdeeld in twee kampen, een strijd om geld, macht en een vrouw. Maar binnen de kampen heerst verdeeldheid en intrige. En hoewel het kamp van de mensen die zich niet willen schikken naar het bewind van onder meer Trenton iets meer sympathie opwekken, herbergen beide groeperingen wat minder frisse types. Naarmate het verhaal vordert ligt het accent iets meer op de belevenissen van Jeremiah, Kurdy vervult een meer op de achtergrond spelende rol. Hoewel ook deze niet onbelangrijk is. Prima scenario van Hermann dat zeer vlot leest en toch goed in elkaar steekt en voorzien van zijn sfeervolle tekeningen. Genieten!